CV D'n Doos
19:30 Ik kom op de fiets aan bij de schuur waar als het goed is een carnavalswagen gebouwd wordt. De schuur ligt verstopt achter een boerderij. Het weggetje dat ernaar toeloopt is pikkedonker, er is niemand te zien. Ik zie een paard staan naast de boerderij en een soort molentje. De schuur steekt zwart af tegen de donkere lucht. Als ik dichterbij kom hoor ik muziek uit de schuur komen. Carnavalsmuziek. Ik zit goed.
Binnen zijn er een stuk of 10, 12 mensen. Er staat een grote vuurkachel met daarrond verlaten tuinstoelen. Op de grond lege frisdrankflessen en bierblikjes. De mensen zijn aan het papier-machéën of staan te praten bij de carnavalswagen.
De wagen is gigantisch groot (40 meter!) en nog niet beschilderd. Hij lijkt te zijn gepapier-machét met gewoon a4 papier. In het licht van verscheidene bouwlampen en straalkachels ziet het er haast sprookjesachtig uit.
De mensen zijn aardig, ik mag overal foto's van maken. Ik heb gepraat met verschillende mensen en kom zo het één en ander te weten over het hele gebeuren.
De wagen wordt gebouwd door CV D'n Doos, een carnavalsvereniging bestaande uit 5 jongens en 2 meisjes. Deze groep werkt al sinds oktober aan de wagen.
Eerst wordt het grote bouwwerk gedaan, de basis voor het skelet. Dan worden alle vormen die erin moeten komen gelast van staaldraad (er zit meer dan 2km draad in de wagen).
Vervolgens wordt het geheel bedekt met kippengaas en dan volgt het papiermachéën. In dat stadium tref ik de wagen aan. Na het papiermachéën is het alleen nog een kwestie van verven.
Natuurlijk kost het allemaal superveel geld om dit te maken. In de wagen zit nu al zo'n 3500 Euro. Dit geld wordt bijelkaar gebracht door de leden van CV De Doos en wat sponsoren.
Per week werken ze zo'n 3 avonden aan de wagen, en ook in het weekend wordt eraan gewerkt.
Ze vertellen me ook dat het eigenlijk vooral gaat om de gezelligheid. De vereniging is ook een vriendenclub. Ze vinden het leuk om dingen te bouwen en het is gezellig; muziekje op, biertje erbij. Eigenlijk gaat het vooral daarom. De uiteindelijke optocht is natuurlijk ook leuk, maar ze zeggen niet meet te doen om te winnen. Het prijzengeld bedraagt 100 Euro, dus dat is een schijntje vergeleken met de kostprijs. Het gaat vooral om de eer. En als ik er met 'de jongens' over praat, blijkt dat ze eigenlijk toch wel graag willen winnen. Er zijn in Teteringen 4 carnavalsverenigingen, waarvan er 2 fanatiek zijn, waaronder CV D'n Doos. CV D'n Doos doet voor het 6e jaar mee, maar de leden hebben daarvoor al geholpen bij andere wagens. Ze komen ook allemaal uit Teteringen of omgeving. Het meest van het werk doen ze zelf, maar ze krijgen ook veel hulp van anderen. Het is niet zo dat het allemaal heel geheim is, toen ik er was kwamen mensen van een concurrerende vereniging langs om even te kijken.
Er hing echt een goede sfeer. Wel een beetje dorps en ons-kent-ons, maar niet heel gesloten. Je merkt dat het gewoon een groep vrienden is die het leuk vinden om te bouwen. Het is een hobby. Ik kreeg alle ruimte om foto's te maken en heb nog even geholpen met papiermachéën. Ik heb m'n mening over carnavalswagens dus wel enigzins moeten bijstellen in positieve zin. Hoewel het natuurlijk geen kunst is, zit het wel goed in elkaar. Het is echt knap om zo'n heel skelet te bouwen van metaal en ook nog eens allerlei dingen die kunnen bewegen. Echt mooi om te zien. Om 22:45 hielden 'we' op met bouwen om samen nog een biertje te drinken. Rond 23:30 zat ik op mijn fietsje terug naar Breda. Of ik 1 van de leden even een smsje wilde sturen als ik weer veilig thuis was... Toch best leuk, carnaval.
DE FOTO'S
Ik was echt heel blij met mijn locatie toen ik aankwam. Er hing een speciale sfeer, een grote boerenschuur, de bouwlampen en straalkachels en een enorm wit gevaarte. Daarnaas ook nog eens een kachel met verlaten tuinstoelen. Allemaal prachtig om te fotograferen.
Vol goede moet ging ik aan de slag. Ik wilde de mensen aan het werk fotograferen, maar ook de wagen zelf en dan vooral de constructie; dat je ziet hoeveel werk erin zit.
Nou weet ik niet of het aan mij lag of aan de camera, maar toen ik eenmaal de flitser aanzette, was die niet meer uit te krijgen. Ik dacht; 'ach, zo'n grote ruimte, maakt niet echt uit dat die flitst, daar zie je toch niets van'. Na, wel dus.
Al mijn foto's zijn echt 'doodgeflitst'. Van de sfeer komt niks meer over.
Op veel foto's zie je wit (van de wagen) maar niet meer wat daarachter gebeurt; door die flits.
Echt superstom. Ik heb met de vereniging al een nieuwe afspraak gemaakt om foto's te maken (ditmaal met een wegwerpcamera zonder flitser), vrijdag.
Hopelijk wordt het dan wel wat en kan ik de sfeer overbrengen. De sfeer van samenwerken. Dat is het namelijk eigenlijk. Het is echt zo zonde nu, je ziet echt niks van. Je krijgt echt een heel verkeerd beeld... Maar goed, ik ga vrijdag dus opnieuw foto's maken.
TÈ STOM
Ik had als back-up ook mijn digitale camera meegenomen maar daar bleken geen batterijen in te zitten. Ook had ik een minidisc bij me om gesprekken e.d. op te nemen, maar daar zat geen disc in... Echt te stom voor woorden. Ik beloof beterschap...
Binnen zijn er een stuk of 10, 12 mensen. Er staat een grote vuurkachel met daarrond verlaten tuinstoelen. Op de grond lege frisdrankflessen en bierblikjes. De mensen zijn aan het papier-machéën of staan te praten bij de carnavalswagen.
De wagen is gigantisch groot (40 meter!) en nog niet beschilderd. Hij lijkt te zijn gepapier-machét met gewoon a4 papier. In het licht van verscheidene bouwlampen en straalkachels ziet het er haast sprookjesachtig uit.
De mensen zijn aardig, ik mag overal foto's van maken. Ik heb gepraat met verschillende mensen en kom zo het één en ander te weten over het hele gebeuren.
De wagen wordt gebouwd door CV D'n Doos, een carnavalsvereniging bestaande uit 5 jongens en 2 meisjes. Deze groep werkt al sinds oktober aan de wagen.
Eerst wordt het grote bouwwerk gedaan, de basis voor het skelet. Dan worden alle vormen die erin moeten komen gelast van staaldraad (er zit meer dan 2km draad in de wagen).
Vervolgens wordt het geheel bedekt met kippengaas en dan volgt het papiermachéën. In dat stadium tref ik de wagen aan. Na het papiermachéën is het alleen nog een kwestie van verven.
Natuurlijk kost het allemaal superveel geld om dit te maken. In de wagen zit nu al zo'n 3500 Euro. Dit geld wordt bijelkaar gebracht door de leden van CV De Doos en wat sponsoren.
Per week werken ze zo'n 3 avonden aan de wagen, en ook in het weekend wordt eraan gewerkt.
Ze vertellen me ook dat het eigenlijk vooral gaat om de gezelligheid. De vereniging is ook een vriendenclub. Ze vinden het leuk om dingen te bouwen en het is gezellig; muziekje op, biertje erbij. Eigenlijk gaat het vooral daarom. De uiteindelijke optocht is natuurlijk ook leuk, maar ze zeggen niet meet te doen om te winnen. Het prijzengeld bedraagt 100 Euro, dus dat is een schijntje vergeleken met de kostprijs. Het gaat vooral om de eer. En als ik er met 'de jongens' over praat, blijkt dat ze eigenlijk toch wel graag willen winnen. Er zijn in Teteringen 4 carnavalsverenigingen, waarvan er 2 fanatiek zijn, waaronder CV D'n Doos. CV D'n Doos doet voor het 6e jaar mee, maar de leden hebben daarvoor al geholpen bij andere wagens. Ze komen ook allemaal uit Teteringen of omgeving. Het meest van het werk doen ze zelf, maar ze krijgen ook veel hulp van anderen. Het is niet zo dat het allemaal heel geheim is, toen ik er was kwamen mensen van een concurrerende vereniging langs om even te kijken.
Er hing echt een goede sfeer. Wel een beetje dorps en ons-kent-ons, maar niet heel gesloten. Je merkt dat het gewoon een groep vrienden is die het leuk vinden om te bouwen. Het is een hobby. Ik kreeg alle ruimte om foto's te maken en heb nog even geholpen met papiermachéën. Ik heb m'n mening over carnavalswagens dus wel enigzins moeten bijstellen in positieve zin. Hoewel het natuurlijk geen kunst is, zit het wel goed in elkaar. Het is echt knap om zo'n heel skelet te bouwen van metaal en ook nog eens allerlei dingen die kunnen bewegen. Echt mooi om te zien. Om 22:45 hielden 'we' op met bouwen om samen nog een biertje te drinken. Rond 23:30 zat ik op mijn fietsje terug naar Breda. Of ik 1 van de leden even een smsje wilde sturen als ik weer veilig thuis was... Toch best leuk, carnaval.
DE FOTO'S
Ik was echt heel blij met mijn locatie toen ik aankwam. Er hing een speciale sfeer, een grote boerenschuur, de bouwlampen en straalkachels en een enorm wit gevaarte. Daarnaas ook nog eens een kachel met verlaten tuinstoelen. Allemaal prachtig om te fotograferen.
Vol goede moet ging ik aan de slag. Ik wilde de mensen aan het werk fotograferen, maar ook de wagen zelf en dan vooral de constructie; dat je ziet hoeveel werk erin zit.
Nou weet ik niet of het aan mij lag of aan de camera, maar toen ik eenmaal de flitser aanzette, was die niet meer uit te krijgen. Ik dacht; 'ach, zo'n grote ruimte, maakt niet echt uit dat die flitst, daar zie je toch niets van'. Na, wel dus.
Al mijn foto's zijn echt 'doodgeflitst'. Van de sfeer komt niks meer over.
Op veel foto's zie je wit (van de wagen) maar niet meer wat daarachter gebeurt; door die flits.
Echt superstom. Ik heb met de vereniging al een nieuwe afspraak gemaakt om foto's te maken (ditmaal met een wegwerpcamera zonder flitser), vrijdag.
Hopelijk wordt het dan wel wat en kan ik de sfeer overbrengen. De sfeer van samenwerken. Dat is het namelijk eigenlijk. Het is echt zo zonde nu, je ziet echt niks van. Je krijgt echt een heel verkeerd beeld... Maar goed, ik ga vrijdag dus opnieuw foto's maken.
TÈ STOM
Ik had als back-up ook mijn digitale camera meegenomen maar daar bleken geen batterijen in te zitten. Ook had ik een minidisc bij me om gesprekken e.d. op te nemen, maar daar zat geen disc in... Echt te stom voor woorden. Ik beloof beterschap...
posted by Eva WIjers at 7:36 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home