De Reis

De grote dag. De grote reis.
Om kwart voor 9 vertrek ik van Rotterdam Centraal. 1 uur en 55 minuten later sta ik in Venlo.Wachten op de trein naar Venray. In Venray bus 30 naar het centrum: op zoek naar de VVV. Ik hoop dat ze me daar iets kunnen vertellen over Breeheide; volgens mij moet het namelijk gewoon een heide zijn.
Om half 12 sta ik voor de dichte deuren van de VVV: het is maandag. Ze openen om 12 uur. Ik heb dus even tijd om rond te kijken in Venray, ik ben er voor het eerst. Er is markt op maandag. Om 2 over 12 duw ik de glazen deur van de VVV open. Vol hoop bekijk ik folders van de omgeving. Geen Breeheide. Landkaarten, fietskaarten, topografische kaarten, wandelroutes... Op een landkaart met de tekst: 'Venray, partner met toekomst' staat Breeheide vermeld! Jawel!Nou, eigenlijk staat er Breehei. En is het op die kaart gewoon een weg. Maar ìk weet dat het groene blokje naast die weg de Breeheide is.
Ik vraag de VVV-medewerkers om meer informatie. Een mevrouw gaat heel vriendelijk voor mij de informatiefolders en landkaarten bekijken die ik net zelf bekeken heb. Overigens nadat ik heb uitgelegd wat ik precies zoek (ze had er nooit van gehoord) en het aangewezen heb op het bewuste kaartje. Na tien minuten besluit ze dat er geen informatie is. Ze vraagt zich duidelijk af wat ik daar in vredesnaam ga doen. Haar jongere collega denkt dat ik het over Heide heb. Een gehucht vlakbij Venray. Hij vindt het logisch dat daarover niks te vinden is. Dat gehucht. Ze hebben het allebei over iets anders en praten langs elkaar heen. Ik laat het zo.
Na ze vriendelijk bedankt te hebben verlaat ik enigzins teleurgesteld maar in het bezit van een goed kaartje de VVV.
Een half uur wacht ik op een bus richting Castenray. Op goed geluk stap ik uit. Gelijk zie ik een bord: Pompstation Breehei. Dat geeft de burger moed! Terwijl ik een foto maak stopt er een 80 km-autootje. Of ik een lift nodig heb. Nou, nee.

Gewapend met kaart loop ik het Grote Onbekende in. De weg waar ik loop is van asfalt. Om mij heen akkers en een paar boerderijen. Je kunt heel ver kijken. Langs de weg liggen opvallend veel plastic flesjes. Ook liggen er nogal wat blikjes bier en lege pakjes sjag. Het lijkt net of er een groep niet milieubewuste-feestgangers mij is voorgegaan. Ik krijg ideeën voor een film over een stiekeme bijeenkomst, ieder jaar gehouden in Breeheide...
Ik kom onderweg niemand tegen, er rijden wel wat auto's. Opvallend veel bouwverkeer ook. Ik hoor ook 'bouwgeluiden', maar kom er niet achter waar het vandaan komt.
De lucht is mooi bewolkt en net als het landschap echt Hollands. Zachtjes begint het te regenen. Ik kijk op mijn kaart en zie dat ik ergens rechtsaf moet voor Breeheide.Ik kijk naar rechts en zie een zandweggetje. Dat zal het niet zijn, er staat ook geen bordje bij. Ik loop door. De weg is lang, de regen koud, het landschap mooi. In mijn hoofd flarden van verhalen over vermissingen, oorlogen, sektes, kampen. De omgeving leent zich voor een spannend fictief verhaal. De weg is lang. Ik denk dat ik waarschijnlijk ergens een weg gemist heb, wat wel raar zou zijn. Zal ik teruggaan? Nee, doorlopen.
Ik zie de volgende weg naar rechts al liggen met daarnaast een soort afrastering met daarin dieren. Later zie ik dat het Shetlanders zijn.

De lucht is nat en donker wanneer ik aankom bij een klein kruispunt. Op een hoek van het kruispunt een boerderij. Aan mijn kant een gedenkteken. Bij het zien van gedenktekens langs de weg bekruipt me altijd een onrustig gevoel. Ik hou er niet zo van. Er is hier vast een heel groot ongeluk gebeurd. Een hele schoolklas door een tractor doodgereden ofzo. Ik loop naar het monumentje toe. Het is niet voor verkeersslachtoffers, maar gaat over de oorlog:
Ter herinnering aan onze bevrijders
In de nacht van 30 mei 1943 was een Engelse Lancaster bommenwerper op de terugweg van Duitsland naar de thuisbasis Waddington Lincolnshire, Engeland. Deze bommenwerper werd in de omgeving van Castenray in brand geschoten door een Duitse jager. Het vliegtuig stortte hier vlakbij brandend neer. Zes bemanningsleden verloren het leven:
Sgt. Raymond Stoddart - Air Gummer - Engeland - 22 jr., Sgt. Harry Robinson - Air Gummer - Engeland - 21 jr., Sgt. Ivor Tucker - Flight Engineer - Wales - 19 jr., Off. Peter Holt - Pilot - Canada - 19 jr., Sgt Donald Mc Coll - Observer - Engeland - -
Zij gaven hun leven voor onze vrijheid. Heemkundig genootschap Castenray

Door dit bericht krijgt de plek plots een extra dimensie. Het klopt. Alsof ik terug kan kijken in de tijd kan ik me het brandende vliegtuig gemakkelijk voorstellen. Ik draai me om.
Pas nu zie ik een gebouwtje, een kapelletje. Weer bekruipt me een ongemakkelijk gevoel. Ik loop erop af. Een bordje vermeld:
HH.LUCIA-, JOSEF- EN JOHANNESKAPEL Resp.patrones tegen oogkwalen, patroon van timmerlieden en evangalist. Ca. 1700: herbouwd na 1945: verplaatst in 1992. MONUMENTJE VAN DEVOTIE Nr. 34
Binnen een Mariabeeldje achter glas en tralies met een slot erop. Het doet me eigenlijk niks.
Plots breekt de zon door en wat ten koste gaat van mijn weemoedige gevoel bij de plek. Tussen het gedenkteken en het kapelletje in staat een picknicktafel en een rode prullenbak. Ik ga eraan zitten om te bekijken waar ik nu precies ben. Gelukkig ben ik verkeerd gelopen, anders had ik het kapelletje en het gedenkteken gemist. Ik besluit niet terug te gaan, maar met een omtrekkende beweging naar Breeheide te lopen. Rechtsaf.

Aan deze weg staan een paar boerderijen, het lijken wel Shetlanders-fokkerijen. Ik zie minstens 50 van die paardjes. Wanneer ik langsloop staren Shetlanders, paarden, koeien, honden en schapen me allemaal aan. Er lopen hier zeker niet zo vaak mensen. Plots begint het te hagelen. Het waait in mijn gezicht en ligt als bolletjes piepschuim op de weg. Gelukkig stopt het weer net zo plots al het begonnen is. Ik loop verder. Die bomen daar, zou dat Breeheide zijn? Een man in een auto vraagt mij de weg. Ik wijs hem de weg met mijn kaartje. Hij biedt mij een lift aan. Nee, bedankt. 2 Vrouwen met een hondje bekijken mij aandachtig, maar groeten me wel als ze me passeren. Nu weet ik het wel zeker: die bomen zijn de Breeheide.

Een T-splitsing. Hier moet ik rechts. Een zandweg. Pas nu denk ik aan de zandweg waarvan ik dacht dat dat de Breehei niet zijn kon. Waarschijnlijk was dat hem dus wel.Ik loop het pad op, de zon breekt weer door en zet de bomen in het licht. Ik kijk op mijn horloge. Precies 3 uur en ik ben waar ik zijn moet. De Breeheide stelt niet veel voor. Een stukje bos als er zoveel zijn.
Ik zie aan mijn rechterhand een wandelpaadje. Ik sla het in en zie plots een groot, plat, betonnen 'ding'. Weer een gedenkteken? Een ongemakkelijk gevoel bekruipt me. Het is hier wel heel verlaten. Met de oorlog in mijn hoofd denk ik aan massagraven, executieplaatsen, .... Hé, er staat niks op. Het lijkt wel een ding van de gemeente.
Dan denk ik plots terug aan het enige stukje dat ik op Google kon vinden over Breeheide: De waterpomp! Dit hoort er vast bij! Ik kijk om me heen en zie dat er vlakbij nog zo'n ding is. En dan nog één en nog één. Bizar. Plots kom ik bij een grasveld. Een gebouw.
Ik loop erop af, een hek langs. Een bordje bij het hek vermeld dat ik niet mag komen waar ik net stond. Het gebouw doet vreemd aan zo in de middle of nowhere. Ik loop erom heen. Er loopt een zandpad langs de zijkant van het gebouw, het pad waar ik vandaan kwam. Er loopt ook een pad langs de voorkant. Dat moet Breehei zijn. En jawel: daar schittert het naambordje van het beregende paadje: Breehei!
Voor het gebouw staat 1 auto geparkeerd. Misschien hebben ze wat informatie voor me. Een hek blokkeerd mijn weg. Een tweede bordje met: Verboden voor onbevoegden. Nergens een bel. Onder het hek door dan maar. Ik loop daar een deur met een bordje 'kantoor'. Geen bel, deur op slot. Een tweede deur met eenzelfde bordje heeft ook geen bel en zit ook op slot. Door een raam heen zie ik dat iemand een jas heeft opgehangen. Ik kijk wat rond. Alles is een beetje vergane glorie. Ik loop terug naar waar ik vandaan kwam. Bordjes houden me niet tegen. Bovendien loop je vanaf de andere kant zo het terrein op. Daar is nergens een hek.
Na wat foto's gemaakt te hebben loop ik de Breeheide weer op. Het is er bezaait met die betonnen dingen. Ze hebben vast met dat waterpomp bedrijf te maken. Het komt best mystrieus over. Door hun beton, metaal en mos doen de dingen me denken aan bunkers en oorlog. Ze liggen erbij als een soort spoor of tekens in het verlaten bos. Daar kan ik misschien wel wat mee voor mijn filmpje...

Intussen is het 4 uur geweest. Ik besluit terug te lopen, Breehei af. Aan het eind van de weg zie ik dat het inderdaad het zandweggetje is waar ik eerst voorbij ben gelopen. Zonder naambordje. Terug op de asfaltweg bestluit ik wat van de plastic flesjes mee te nemen die in de berm liggen. Een wit, plastic verpakkingsvormpje trekt mijn aandacht. Als ik het optil en omdraai zie ik tot mijn verbazing dat het een verpakking is van een vibrator. Eerst denk ik dat het mijn eigen projectie is op de vorm, maar even verderop in de berm ligt een veelzeggende papieren verpakking. Een vrouw in glimmend zwart latex staart me vanuit de berm verleidelijk aan.
Wat is dit voor een plek? Wat gebeurt hier allemaal?
In de bus denk ik aan wat ik allemaal ben tegengekomen. Veel meer dan ik had gedacht. Heel andere dingen dan ik had gedacht. Genoeg aanknopingspunten voor een film...